Ik had veel neefje en nichtjes en we vierden Sint nicolaas altijd met de hele familie.
Later hoorde ik dat twee ooms Sint en Piet waren.
Ome Marius (Sint Nicolaas) dronk zijn biertjes met een rietje en werd steeds vrolijker.
We begrepen maar niet waarom Sint ondersteuning nodig had van Piet en mijn vader toen het tijd was om te vertrekken.
En dat vooal mijn tantes boos waren op Sint daar had ik geen enkel begrip voor.

Als kind, ruim veertig jaar geleden, was ik altijd al in de novembermaand helemaal in de ban van het Sinterklaas feest. Dit had vooral te maken met mijn ouders en grootouders die dit feest met erg veel aandacht wilden vieren. Als de eerste speelgoed folders van o.a. de Hofleverancier van Sint Nicolaas en van de Schatkamer van Sint Nicolaas in de brievenbus vielen, was ik al geheel in Sinterklaas stemming en wilde ik al meteen naar het dorp, want dat was Apeldoorn toen nog, om de feestelijke Sinterklaas etalages te gaan bekijken met de prachtige beweegbare Sinterklazen en Zwarte Pieten. Vandaar mijn latere opleiding tot etaleur. Thuis en bij mijn grootouders was het zelf maken van de Sinterklaas kado’s gedichten en suprises dan al snel in volle gang met het gevolg van de prachtigste resultaten waar we allemaal erg blij mee waren. Mijn grootmoeder bakte zelf witte brood en speculaasjes en we aten dit met dikke roomboter samen met warme chocolade melk, en nu nog is dat bij ons de traditie op pakjes avond. Nu heb ik in mijn Sinterklaas collectie in mijn museum “in de Zevende Hemel” in Apeldoorn nog een aantal Sinterklaas kado’s, suprises, sinterklaas-boekjes, folders en oud kado-papier vanuit mijn jeugd. Dit was toen dus al onbewust het begin van mijn verzameling. Als voorzitter van de Apeldoornse Sinterklaas kommissie ,een stichting die al meer dan 100 jaar de intocht van Sinterklaas in Apeldoorn organiseerd en als Hoofd Piet ben ik dan ook geheel op mijn plaats.
Elk jaar hebben wij naast onze vaste Sinterklaas collectie een grote Sinterklaas tentoonstelling van oude tot zeer oude curiosa rondom Sinterklaas van o.a. Sinterklaas prentenboeken van 1814 tot 1960, specuklaasblikken, schoolplaten, bekers, borden, beelden, reclame, chocoladevormen, koekplanken prachtig oud etalage materiaal, ansichtkaarten en veel meer.

http://www.museumindezevendehemel.nl

Wij als kind verheugden op de komst van Sinterklaas. Wij geloofden dat we kado’s van Sinterklaas zelf kregen en niet van onze ouders. Tegen sinterklaas, toen we onze schoentjes klaar gingen zetten, hoopten we dat we de roe niet kregen, maar pepernoten. We hoopten dat we niet mee genomen werden naar Spanje om pepernoten van ons te maken, als we stout waren geweest.
Er was vaak ruzie in ons groot gezin van 11 kinderen. Ik had het daar moeilijk mee. Dus schreef ik brieven naar sinterklaas, dat ik problemen had met al die ruzie. Ook mijn ouders maakten ruzie. Dus, ging ik voor mijn problemen naar sinterklaas. Met de hoop dat sinterklaas mij hielp. Want ik werd vaak gepest, omdat ik zogenaamd geestelijk gehandicapt was(50-er jaren). Daarom bleef ik tot mijn 13 jaar in sinterklaas geloven. Ook deed ik mee met sinterklaasviering voor kinderen in ons dorp en buurtschap. Op mijn 12e deed ik als kind gewoon mee met sinterklaasliedjes zingen en met spanning wachten op de komst van de sint(echte sint dacht ik).
Toen ik 14 werd of ik was nog 13, is mij pas verteld dat mijn ouders de wortelen voor het paard van sinterklaas uit onze schoentjes haalden en er pepernoten en snoep en de roe in onze schoenen deed. Dus, ik werd door mijn ouders tot mijn 14e voor de gek gehouden.
Daarna deed ik ook mee met lootjes trekken. Maar owee, als we iemand trokken waar we een hekel aan hadden. Gingen de lootjes terug. Dus weer opnieuw trekken. Net zo lang tot het o.k. was.
Daarna nog een aantal jaren mee gedaan met lootjes trekken, en daarna met alleen mijn schoonfamilie(was veel gezelliger). Op een gegeven moment had ik er geen zin meer in.
Het leuke aan sinterklaas vind ik heden vooral de intochten van sinterklaas en sinterklaas op ons winkelcentrum met een pieten drumband. En sinterklaas op ons winkelcentrum(waer ik nu boven woon) aankomt en de kinderen toesspreekt. Dat is heel gezellig. En een avond met een bootje met lichtjes over de vijver van ons winkelcentrum vaart. Prachtig.

Sinterklaas 1959
Een hele grote tent in de speeltuin in Winschoten. En met mijn zus zat ik in die inmens grote tent op een klapstoel te wachten wat er ging gebeuren. Ons kleine zusje mocht niet mee, want die was nog veel te klein, en mijn broers, zij lachten ons uit. Wie ging er nou naar sinterklaas? Maar wij waren zeer benieuwd, en het wachten voerde de spanning op. En jawel, daar kwamen de pieten met hun gekke kunsten. en natuurlijk sinterklaas.En er werd luid gezongen. Maar die pieten waren wild en zo eng zwart. Ik kroop maar een beetje weg. Ik was nog maar 4, maar weet het nog goed. Nadat al veel kindjes bij sint waren geroepen en op zijn schoot moesten zitten, om een liedje te zingen, klonk op eens mijn naam. Er was geen vergissing mogelijk, de pieten kwamen al op me af gestormd. Ik nam een duik onder mijn stoel, doodsbang. De pieten wilden me eronder uit trekken maar ik klampte me met alle geweld aan die stoel vast. Iedereen bemoeide zich ermee, en ik was zo bang. Eindelijk lieten ze me met rust. Maar ik bleef tot boosheid van mijn zus de hele avond onder de stoel zitten. Lekker veilig en ik wilde nooit meer naar sinterklaas. Terwijl ik het schrijf realiseer ik me dat het al 50 jaar geleden is!

Sinterklaas 1982.
Hoogzwanger ben ik met mijn gezin bij familie. Sinterklaas zou zijn opwachting komen maken. Mijn dochtertjes en alle andere neefjes en nichtjes draaiden dol van spanning. Eindelijk ging de bel en daar was sint. Met pieten. En de kinderen moesten zingen, en toen werd ik toch weer bij sinterklaas geroepen. En die pieten vroegen waarom ik zo’n grote muggebult op mijn buik had, en ze wisten van alles van me, ook dat ik bang was! Iedereen lag dubbel van het lachen, ze bleven maar over mijn muggebult praten, Ik wilde wel weer onder de stoel kruipen maar dat lukte niet. Ik voelde me weer 4. Twee dagen later bleek de muggebult een heel lief jongetje te zijn. En gek genoeg is hij nooit bang van de pieten geweest.

Manilla, september 1975.
Mijn vader was door de Verenig Naties voor een jaar uitgezonden naar de Filipijnen en het gezin mocht mee. Ik kwam terecht op een Rooms-katholieke school. Niet dat mijn familie iets met het christelijk geloof had, maar het was de enige school met een schoolbus die ook onze straat aandeed. Ik was net 9 en de school vol mannen in bruine jurken met witte koorden maakten op mijn eerste schooldag diepe indruk. Aan het einde van die dag in den vreemde gingen we met de gehele school naar een grote ruimte. In de verte hing een immens kruis en tot mijn grote verbazing verscheen daar: Sinterklaas. Niet in een rode tabberd, maar in een witte; natuurlijk dat was vanwege de hitte. De leerlingen hadden nog een geweldige middag en een voor een mochten we bij de goedheilig man komen om de zegen of iets dergelijks te ontvangen. Thuisgekomen vertelde ik het grote nieuws: ‘Hier hebben ze ook een sinterklaas, maar eentje zonder baard en met spleetogen’. Het viel volgens mijn vader wel mee met het katholicisme op mijn nieuwe school, maar twee dagen later zat ik wel op een andere.

De zakken met pakjes stonden altijd ineens op de zolder. En dat terwijl ik als klein kind net nog boven had gekeken! hoe kon dit toch? Mijn moeder heeft er veel lol in gehad om ons af te leiden met Sesamstraat….