Als kind vond ik het altijd zo lief van mijn moeder dat er altijd een wortel voorhanden was om in mijn schoen te doen. Toen mijn kinderen klein waren lag er ook altijd een wortel in de koelkast. Dat dat altijd dezelfde is heb je als kind niet door. Ik liet de kinderen ook mandarijntjes voor Piet in de schoen leggen die ik zelf op at. De schillen liet ik dan bij de schoorsteen. Ik maakte er een heel spektakel van want uiteraard was ik dan een beetje teleurgesteld in Zwarte Piet dat hij de schillen achterliet. Toen begonnen de kinderen vragen te stellen over de ring “die was anders mam”, over hoe Sint in huis kwam als er geen schoorsteen was en altijd kletste ik mij daaruit. Op een dag zat ik met mijn dochter in de auto. Ik zag Bram van der Vlugt lopen. Het was tijd om mijn jongste uit de droom te helpen voordat ze dat op school zouden vertellen. “Ik zag Sinterklaas lopen”. “Dat kan niet” antwoordde mijn dochter want die is terug naar Spanje. “En toch zag ik hem. Zou dat kunnen dat Sinterklaas zo veel geld heeft dat hij cadeautjes koopt voor alle kinderen?” Mijn dochter antwoordde “O maar ze maken heel veel zelf”. “Hoe kan dat dat hij in huizen komt waar geen schoorstenen zijn dan?” “Nou hij heeft toch een sleutel die overal past?” Alle onzin die ik haar ooit verteld had was ik aan het ontzenuwen. De hele autorit hadden wij het erover. Iris begreep er niets van. Dan probeerde ik weer “Maar hij ziet er toch iedere keer heel anders uit”.. en natuurlijk gaf ze het antwoord wat ik haar ooit gezegd had. Uiteindelijk thuis gekomen was ze er nog niet helemaal uit. Zegt ze tegen haar zus “wist jij dat Sinterklaas niet bestaat”. Ja en toen was het helemaal duidelijk.
Nog steeds vieren wij Sinterklaas met mijn zussen, broers en hun kinderen. Uiteraard met surprises en gedichten en het blijft het leukste feest van het jaar.

De pepernoten leken uit alle hoeken van de huiskamer te komen. We kropen met vijf kinderen over het vloerkleed om de lekkernijen bijeen te rapen. Ik dacht te weten dat Sinterklaas niet echt bestond, maar verviel direct weer in het oude opgewonden geloof. Want verklaren hoe die heerlijkheden van alle kanten op ons neerdaalden, kon ik niet. Plots klonk er gebons op het raam. Mijn broertje en ik renden naar de voordeur. In het portiek stond een grote mand vol cadeaus. In de verste verten was er niemand te bekennen. Sinterklaas en Zwarte Piet waren werkelijk wonderlijke figuren vol verrassingen. Pas na afloop van het ‘heerlijk avondje’ keerde de ratio een beetje terug. Dat strooien was een truc van mijn vader, de buurman moest op het raam gebonsd hebben. Dat kon toch niet anders?

Toen ik 5 jaar oud was vond ik op onze zolder een Sinterklaasmijter, baard en mantel. Ik was woedend op mijn ouders want ik was er heilig van overtuigd dat ze Sinterklaas vermoord hadden.

[Martijn van Nellestijn, regisseur van Sinterklaas en de verdwenen pakjesboot]

Het was december en soms bitter koud. Bij de banketbakker waren de etalage’s goed gevuld met marsepein, wie kent nog die varkentjes en dat “Piespotje” en natuurlijk ook taai-taai.
Als ik dan uit school kwam rook het zo lekker naar speculaas bij ons in de winkelstraat.
Wij vierden natuurlijk ook Sinterklaas met Opa, Oma Ooms, tantes neefjes en nichtjes.
En op 5 december, met een vol verwachting klopt ons hart stemming werden de eerste pakjes te voorschijn gehaald.
Geen Sint, geen Piet, alleen een buurman die op de deur bonsde.
De pakjes waren meest verpakt in kranten papier en vast gemaakt met een draadje wol.
Dan uitpakken, en die eerste chocoladeletter bracht je gelijk in de stemming.
Het was voor ons altijd groot feest en Hulpsinterklazen bestonden toen nog niet, dus heb alleen de echte Sinterklaas gekend.
Maarja dat was in de jaren 50/60, lang geleden maar wel een gezellig familiefeest.

Het was Sinterklaasavond, 1979. Sinterklaas kwam bij ons op bezoek en droeg wel heel herkenbare schoenen. Ik keek erna en het enige dat ik zei was: aaahhh. Ik wachtte rustig af en nam braaf de cadeautjes in ontvangst. De volgende dag keek ik in de kast van mijn vader. Daar stonden ze, de schoenen van Sint Nicolaas…

Vroeger bij ons thuis hadden we een gaskachel. Ik was hier als kind helemaal niet blij mee, want hoe kon Zwarte Piet (die overigens zwart was omdat hij altijd door de schoorsteen moest kruipen…?) nu bij ons binnen komen om de cadeautjes in de schoen te stoppen. Mijn ouders vertelden dus dat Sinterklaas een loper had waarmee hij alle deuren van alle huizen met kinderen kon openen. Sinterklaas liep namelijk echt niet in december met druilerig weer met zijn paard en Pieten op die gladde daken, dat was veel te gevaarlijk.

Mijn eerste herinnering aan Sinterklaas gaat terug tot de peuterklas. De juf had gezegd dat Sinterklaas die dag langs zou komen en vol verwachting zat ik aan mijn tafeltje. Op mijn hoofd droeg ik de zelfgemaakte pietenmuts. Ik wilde net een slokje melk drinken toen er op dedeur werd gebonst en ik een handvol pepernoten tegen mijn hoofd kreeg. Dat was niet de bedoeling! Elke keer als er iets leuks in de klas gebeurde - juf verjaardag, kindje jarig - gebeurde dat in de kring en niet aan mijn tafeltje. Ik schrok mij dan ook te pletter. Een Piet sprong door de klas en een grote oude man met een witte baard en streng gezicht schreed de klas binnen. Ik dook onder mijn tafeltje en durfde niet meer tevoorschijn te komen. Zelfs een handvol snoepgoed was niet genoeg, ik was doodsbang. Toen besloot mijn moeder thuis maar te vertellen dat SInterklaas niet bestaat en dat Pieten gesminkte normale mensen zijn. Wat een opluchting…

- Sinterklaasfeest - kort na de tweede wereldoorlog -
De jaren veertig waren arme jaren.
In ons gezin met 9 kinderen was er voor het Sinterklaasfeest niet veel te besteden.
De twee jongste meisjes geloofden nog vast in het bestaan van de Sint dus werd het feest in alle eenvoud gevierd.
De Sint kwam op Sinterklaasavond in eigen persoon bij ons op bezoek.
Wat een verassing!!!
Hij had een grote jute zak (aardappelzak ) meegebracht en daarin zat voor iedereen een heerlijke sinaasappel.Mijn zusje en ik waren daar erg blij mee en zongen als dank een mooi liedje voor de Sint. Toen de grotere broers aan de beurt waren werd het steeds gezelliger.Die lolligheid liep op een gegeven moment goed uit de hand toen een van de broers met zijn gekregen sinaasappel de Sint ging bekogelen.Tot grote schrik vloog de mijter van Sint’s hoofd en wie er toen onder vandaan kwam????? Mijn oudste broer.De stoute broer die met de sinaasappel gooide moest in de (aardappel)zak mee naar Spanje.
De twee kleine meisjes hadden na de schrik van hun leven de ontdekking van hun leven gedaan…..
Elk jaar vroegen ze zich af wie zich nu weer in het prachtige pak verstopt had.

Ik had veel neefje en nichtjes en we vierden Sint nicolaas altijd met de hele familie.
Later hoorde ik dat twee ooms Sint en Piet waren.
Ome Marius (Sint Nicolaas) dronk zijn biertjes met een rietje en werd steeds vrolijker.
We begrepen maar niet waarom Sint ondersteuning nodig had van Piet en mijn vader toen het tijd was om te vertrekken.
En dat vooal mijn tantes boos waren op Sint daar had ik geen enkel begrip voor.

Als kind, ruim veertig jaar geleden, was ik altijd al in de novembermaand helemaal in de ban van het Sinterklaas feest. Dit had vooral te maken met mijn ouders en grootouders die dit feest met erg veel aandacht wilden vieren. Als de eerste speelgoed folders van o.a. de Hofleverancier van Sint Nicolaas en van de Schatkamer van Sint Nicolaas in de brievenbus vielen, was ik al geheel in Sinterklaas stemming en wilde ik al meteen naar het dorp, want dat was Apeldoorn toen nog, om de feestelijke Sinterklaas etalages te gaan bekijken met de prachtige beweegbare Sinterklazen en Zwarte Pieten. Vandaar mijn latere opleiding tot etaleur. Thuis en bij mijn grootouders was het zelf maken van de Sinterklaas kado’s gedichten en suprises dan al snel in volle gang met het gevolg van de prachtigste resultaten waar we allemaal erg blij mee waren. Mijn grootmoeder bakte zelf witte brood en speculaasjes en we aten dit met dikke roomboter samen met warme chocolade melk, en nu nog is dat bij ons de traditie op pakjes avond. Nu heb ik in mijn Sinterklaas collectie in mijn museum “in de Zevende Hemel” in Apeldoorn nog een aantal Sinterklaas kado’s, suprises, sinterklaas-boekjes, folders en oud kado-papier vanuit mijn jeugd. Dit was toen dus al onbewust het begin van mijn verzameling. Als voorzitter van de Apeldoornse Sinterklaas kommissie ,een stichting die al meer dan 100 jaar de intocht van Sinterklaas in Apeldoorn organiseerd en als Hoofd Piet ben ik dan ook geheel op mijn plaats.
Elk jaar hebben wij naast onze vaste Sinterklaas collectie een grote Sinterklaas tentoonstelling van oude tot zeer oude curiosa rondom Sinterklaas van o.a. Sinterklaas prentenboeken van 1814 tot 1960, specuklaasblikken, schoolplaten, bekers, borden, beelden, reclame, chocoladevormen, koekplanken prachtig oud etalage materiaal, ansichtkaarten en veel meer.

http://www.museumindezevendehemel.nl