Het moet eind jaren vijftig zijn geweest dat op de radio het hoorspel Rob en de stroper van Tjot-Idi werd uitgezonden. Een prachtig verhaal. Op een dag viel me op dat de de radiopresentator zei: ‘naar het gelijknamige boek van J.B. Schuil’. Er was dus een boek van! En op een dag, toen ik op weg naar school even in de etalage keek van de buurtboekhandel (ik was dol op lezen), zag ik Rob en de stroper van Tjot Idi werkelijk en waarachtig staan, het boek bestond dus echt. Ik was daar zo opgewonden over dat ik niet doorliep naar school maar terugrende naar huis om mijn moeder zo snel mogelijk op dat wonderbaarlijke feit attent te maken.
’s Avonds bleek mijn moeder een plan te hebben, een heel slim plan. Sinterklaas naderde en nu had ze bedacht om iedere avond op de kalender aan te merken of ik die dag lief of stout was geweest. ‘Lief’ leverde me een streepje op maar ’stout’ een kruisje. En natuurlijk hing het van de verhouding streepjes en kruisjes af of ik mijn zo vurig gewenste Rob en de stroper op 5 december zou krijgen.
Ik kan niet zeggen dat ik nu reuze mijn best deed om iedere dag lief te zijn, maar wel trok ik iedere avond alle registers van mijn welsprekendheid open om eventuele kleine wandaden van die dag zoveel mogelijk te bagatelliseren. En als het potlood van mijn moeder aarzelde kwam er zelfs weleens een spijtbetuiging over mijn lippen. Niettemin kwam er toch regelmatig een kruisje al wonnen de streepjes het nog altijd. En iedere dag keek ik even in de etalage van de boekwinkel.
Maar helaas, een akelige, grauwe dag was het toen mijn dierbare Rob en de stroper uit de etalage verdwenen bleek te zijn. Ik maakte mijn moeder bittere verwijten, want nu was het te laat, Rob was weg! Die dag leverde me niet een kruisje op maar een kruis, door mijn moeder dik aangezet.
Maar ‘vader en moeder zijn zo goed’, zoals het Sinterklaasliedje luidt, gelukkig kreeg ik op 5 december toch mijn boek en daarin lezend is de rest van de avond geheel aan me voorbij gegaan.

Wij vierden Sinterklaas vroeger altijd bij mijn oma en oom. Mijn broertje en ik waren de jongste kleinkinderen en elk jaar kwam de Sint met 2 of 3 pieten. Mijn ooms en tantes waren er dan ook en we hadden een geweldige middag met allerlei kadootjes en heel veel strooigoed. Er werd zelfs een jaar zo uitbundig gestrooid dat we met kerst nog pepernoten onder het opklapbed van oma vonden. Zelf toen mijn broertje en ik niet meer in Sinterklaas geloofden, bleven wij altijd ieder jaar de intocht op de t.v. kijken en daarna naar de optocht in de stad. Nu heb ik zelf 2 kinderen, waarvan de oudste bijna 8 is en nog rotsvast in Sint geloofd. Maar zelfs al geloven ze niet meer, verandert er nog niet zoveel. Hij komt elk jaar aan en de lol en de spannende voorbereidingen en de liedjes die zijn er altijd. Dus: Hoera het is weer bijna zover!

Vroeger had mijn vader een kapperzaak, daarachter woonden wij. Zo rond de tijd dat Sinterklaas weer in het land moest komen vond ik boven in de keukenkast de pruik en baard van Sinterklaas. Dat heeft mij toen niet van mijn geloof gebracht, iedereen ging wel eens naar de kapper en wat is nou niet mooier dan alleen je haar af te kunnen geven. Want ondanks dat ik een kappersdochter was,zat ik niet graag in die stoel.
Mijn dochter was ook lang vol van Sinterklaas en moeilijk van haar geloof af te brengen. Ze zat wel met vragen maar wist daar vaak ook zelf het antwoord op. Een meisje uit haar( 3e) klas , van Marokaanse afkomst wist haar te vertellen dat Sinterklaas niet bestond. Ze was erg boos geworden :”ieder land had zijn eigen geloof en hier in Nederland geloofden we in Sinterklaas”. Een andere keer vroeg zij ’s morgens op weg naar school hoe die Goed Heilig man toch overal binnen kon komen ? Zo ’s morgens vroeg had ik niet direct een antwoord klaar… geen probleem, zij was er inmiddels al uit.Hij zou de sleutel wel gehaald hebben bij Beatrix of Juliana.

Ik geloofde in dat jaar (ik denk 34 jaar geleden) nog heilig in Sinterklaas, maar vond het toch op de een of andere manier opmerkelijk dat de pakjes die van bovenaf in de schoorsteen gegooid werden niet in de kachel terecht kwamen, maar precies in de schoen die ernaast stond. Het kwam dus mooi uit dat ik ziek was en naast mijn moeder mocht slapen. De ouderlijke slaapkamer was namelijk met een glazen wand gescheiden van de huiskamer, en ik had vanuit het bed uitstekend zicht op de kachel. Ik zou er dus die nacht achterkomen wat de truc van zwarte piet nou eigenlijk was. Ware het niet dat ik natuurlijk toch in slaap gevallen ben… Hoe de truc van zwarte piet werkte snapte ik de volgende ochtend dus nog niet, maar dat hij er één had was wel duidelijk want er zat toch een pakje in mijn schoen.

Het is 5 december 1953. Ik ben ziek thuis. Op school komt Sinterklaas met de cadeautjes en ik moet dat heerlijke feest missen! Dat is balen (maar die uitdrulkking gebruikten we volgens mij toen nog niet).
Als ik rond 12 uur uit het raam van mijn slaapkamer kijk, zie ik Sinterklaas met Zwarte Piet aan de overkant het huis van mijn overbuurjongen René’ binnenstappen. René is ook ziek.
Enthousiast roep ik naar mijn moeder dat Sinterklaas natuurlijk alle zieke kinderen gaat bezoeken. Want dat doet een echte kindervriend toch.
Mijn moeder begint al uitvluchten te verzinnen. “Het kan zijn dat Sinterklaas het zo druk heeft, dat hij niet bij jou kan komen.” Maar daar trapt Pietje niet in. Kom nou, Sinterklaas die wel naar René gaat en niet bij mij komt? Dat is ondenkbaar.
Mijn moeder, die de bui van een enorme teleurstelling al ziet hangen, zegt dat ik dan maar alvast naar de huiskamer moet gaan om daar te wachten op Sinterklaas. Vanuit de huiskamer heb ik geen zicht op het huis van René. Mijn moeder trekt de stoute schoenen aan, steekt de straat over en belt aan bij René. René’s moeder begrijpt de situatie en belooft in conclaaf te gaan met de goed heiligman. Nog geen 5 minuten later wordt er op de deur van onze huiskamer geklopt. De deur gaat open en een gehandschoende hand gooit pepernoten naar binnen. De deur gaat verder open en mijn grote kindervriend schrijdt onze huiskamer in.
Als ik enkele minuten later achter het slaapkamerraam Sint Nicolaas en z’n knecht uitzwaai, zeg ik tegen mijn moeder: “Zie je nu wel! Ik zei het toch!”

Het zal eind november 1948/1949 zijn geweest. Zaterdagmiddag , zoals gewoonlijk zat ik bij mijn vader op schoot. We luisterden dan naar een kinderkoor Deze keer zongen ze sinterklaasliedjes. Op verzoek van mijn vader zong ik uit volleborst mee. Ik zat naast het tafeltje waar de radio op stond.Plotseling zag ik ( geloof het of niet ) snoepgoed uit de radio komen. Geweldig, zelfs nu nog weet ik zeker dat ik het echt uit de radio heb zien komen.

Sinterklaas bij ons thuis geeft me een warm gevoel. Ondanks de armoe wist mijn moeder blijkbaar door het jaar heen zoveel cadeautjes te verzamelen dat er met Sinterklaasavond altijd een teil vol bij de achterdeur stond. Mijn vader was de verdeler en die maakte het altijd spannend. Pas als iemand zijn of haar cadeautje had uitgepakt, was de volgende aan de beurt. Er waren altijd veel gebruiksvoorwerpen bij, sokken, kleurpotloden en zelfgemaakte inktlappen voor op school en meer van dat soort dingen. Maar ook altijd 1 “groot” cadeau voor jezelf, echt speelgoed dus, altijd een chocoladeletter, een taaipop en je liefste broodbeleg. Daar deed je daarna tijden mee. Voorafgaand aan pakjesavond werd er natuurlijk gestrooid. Mijn oom (die naast ons woonde) deed dat met grote overtuiging. Een zwarte hand gooide keihard het snoep op het zeil en van pure angst verscholen wij ons achter het bed van onze ouders dat beneden stond. Daarna met z’n allen rond de oude Salamander haard en maar zingen. Naar buiten durfde ik bijna niet. Dat kwam vooral omdat mijn oudere broer vertelde dat hij zwarte piet op het dak van oma had gezien. Helaas moest ik naar buiten als ik naar de wc moest, want die was bij ons nog buiten het huis. Daar moest je met de olielamp naartoe. En dat is echt nog niet zo lang geleden, zo rond 1962. Trauma’s hebben wij er nooit van overgehouden. Dat stoort me tegenwoordig wel eens, dat de tere kinderzieltjes daar niet meer tegen zouden kunnen. Kom op, geef ze de fijne herinneringen net zoals ik en velen met mij die hebben. En laat ze kind wezen op dat gebied.

Sinterklaas was altijd een geweldig feest bij mijn ouders en familie. Gezeligheid op en top! Eerst met alle ooms en tantes bij mijn opa. Ook thuis of bij mijn oom en peettante. Veel lekkernijen en cadeautjes, sinterklaasmuziek op de achtergrond. Inderdaad het bonsen op de ruit en de cadeaus in de zak in de hal….wat een spanning. Nu ben ik net de 40 gepasseerd en heb een zoontje van 4, die ik heb aangestoken….nu al sinterklaasliedjes, mede door het (te vroege) sinterklaassnoepgoed in de winkels. Verder heb ik een groot aantal dingen om ons huis gezellig te decoreren, wat ook nog de sfeer verhoogt. Als ik zie hoe hij geniet, komen de gedachten weer terug aan vroeger.Ik was ook blij met het boek “SINT”, op oudere leeftijd toch een “volwassen” sinterklaasboek lezen.
Verder is het geweldig om mee te maken hoe het zelf is om als knecht van Sinterklaas te functioneren….dit doe ik dit jaar inmiddels voor de 5x en zou ik niet willen missen. Van mij mag hij weer komen….het avondje van sinterklaas.Ik kan ook dit jaar niet wachten tot het weer zover is!!!!

Toen ik klein was vierden wij sinterklaas altijd bij mijn opa en oma op de boerderij. Een broer van mijn opa woonde daar ook in huis, en oompie (zo noemden mijn zussen en ik hem altijd) zo ging het verhaal, was altijd heel bang voor sint en piet en ging altijd vlak voordat de cadeautjes kwamen op de wc zitten. (Vond dat maar raar wat je hoefde voor sinterklaas toch niet bang te zijn.) Om vervolgens via de deel naar buiten te gaan en op het raam bij de voordeur te bonzen! super spannend. We moesten altijd even wachten voor we naar de voordeur mochten en dan gauw kijken of we nog een glimp konden opvangen van de sint op zijn paard. Heel gek maar we zagen hem nooit! Mijn opa maakte de cadeautjes nooit direct open hij voelde aan het pakje en kon dan precies vertellen wat er in zat. Pijptabak, zakdoeken of een doosje sigaren. En oompie kreeg vaste prik een zakje zout. (ons was verteld dat als je het hele jaar stout was geweest je zout kreeg van sinterklaas.) Als klein meisje liet dat een grote indruk achter! En wij kregen een heleboel cadeautjes en oompie moest het doen met zout. Vond hem ook altijd wel een beetje zielig.

Een keer per jaar was mijn vader er niet op zaterdagmiddag. Hij was dan zogenaamd muziekpapier voor de operettevereniging kopen in Amsterdam. Dat deed hij ook wel, maar nooit rond 5 december. Mijn broer en ik gingen met mijn moeder op die bewuste zaterdagmiddag naar het Sinterklaasfeest van de Sociale Dienst in Utrecht, waar mijn vader werkte. Laat die Sinterklaas daar nou precies dezelfde sokken aanhebben als mijn vader! Toen dat ons opviel, waren we meteen te groot voor het Sinterklaasfeest. Nu ben ik al vele jaren, samen met mijn zoon en dochter, Sinterklaas. Zo geven we een goede traditie door…