Ik ben geboren in 1953 te Den Haag. Opgroeiend in de binnstad was het in de november/decembertijd altijd druk met ouders en kinderen die naar de feestelijk versierde etalages kwamen kijken van de Bijenkorf of VenD. Het zal wel aan die tijd hebben gelegen dat alles wat er te koop was op trein gebied of Lego of Schuco-auto’s meestal bij de Bijenkorf te koop was,d us mijn favoriete winkel.Het leuke is dat ik nog steeds de Schuco-autootjes heb,waar ik best nog wel eens mee speel. Het zal rond 1994 zijn geweest toen men mij vroeg sint te zijn in het verpleeghuis waar ik toen werkte,de persoon die altijd sint vertolkte was wegens ziekte verhinderd.Het werd een groot succes en heb daarna nog 6 jaar die taak op mij genomen.Inmiddels was ook in de familie bekend dat het sint-zijn mijn hobby was geworden.Op 5 december reed ik dan met mijn zwarte piet richting Amsterdam
om bij vrienden van de familie gekleed en geschminkt te worden als de goedheiligman.De kleding werd
altijd gehuurd bij een bedrijf dat uitstekende kwaliteitstabbers en atributen leverde en voelde mij ook echt sint nicolaas.De rit, meestal in een busje leverde geen probleem op bij in en uitstappen en ik kon altijd mijn mijter ophouden. Toch een probleem vond ik altijd de steile trappen waarbij ik mijn handen nodig had om de kleding omhoog te houden.Na de familie bezocht te hebben kreeg ik van mijn neef een lijstje met 3 adressen waar ik ook nog verwacht werd.Het laatste adres was altijd op de Keizersgracht,waarna ik na het bezoek aldaar stiekum naar de 3e verdieping kon glippen om mij daar weer om te kleden, te douchen bij te komen en even iets te eten en drinken.Want aant eind van die avond had je best trek in iets.Ik had de gewoonte alleen water uit ‘n flesje met rietje te drinken………. Nu heb ik zelf een kleinkind en laat het sint zijn weer aan anderen over,maar blijf het de gezelligste tijd van het jaar vinden.Dit zijn mijn mooiste sinterklaasherrinnringen!

Voor mij heeft Sint Nicolaas veel betekenissen. Sint Nikolaas “achtervolgt” mij al mijn hele leven. Mijn moeder is geboren in St.Niklaas(België).In 1957 verhuisden wij naar Odijk, met als patroonheilige: St.Nicolaas.Er werd een kerk gebouwd: de St.Nicolaaskerk.Ook de nieuw te bouwen scholen werden naar deze heilige vernoemd. Zo ook de kleuterschool, waar ik 2 jaar stage gelopen heb: de St Nicolaaskleuterschool in Odijk. In 1970 werd ik aangesteld als kleuterleidster aan…de St.Nicolaaskleuterschool,aan de Omloop in Utrecht waar ik,eerst als leidster en later als hoofdleidster,tot 1984 gewerkt heb.
Voor de school was een grote stoep, waar we elk jaar met de kleuters op Sinterklaas wachtten.
In een van de jaren was het een verrassing van welke kant de Sint zou komen en met welke auto. De ene collega keek naar links en de ander naar rechts en er werd tegelijk gezegd: Daar komt hij!!Door de spanning werd dat gelukkig door weinig kleuters gehoord, want in beide auto’s zat niet ónze Sinterklaas!!
Voor de zeer oplettende kleuter die de twee Sinterklazen wél hadden opgemerkt,waren dat hulpsinterklazen, want de échte kwam natuurlijk alleen op de St.Nicolaaskleuterschool!!

14 october 2009 op 11:05 door Janny.
Onze gezamelijke Sinterklaasvieringen waren een van de hoogtepunten van het jaar. Met onze ouders,
mijn 4 zussen en ons kleine broertje was het altijd een gezellige boel. Er werd eerst gezongen om
Sinterklaas te waarschuwen dat we er klaar voor waren om hem te ontvangen. Daarna werd er door een buurman hard op het raam getikt en boe geroepen. Als oudste was het mijn taak om met de zwarte handschoenen van mijn vader aan het licht uit te doen en te strooien, nadat ik met het excuus, dat ik even naar het toilet moest de kamer had verlaten. Als ik dan weer terug kwam had ik net de komst van Piet gemist en lagen alle kinderen op hun knieen strooigoed te rapen. Daarna werd aangebeld door de buren en stond de zak met cadeautjes voor de deur. Die ging mee naar binnen , er werd weer gezongen om te bedanken en daarna werden onder het genot van door Moeder’s gemaakte chocolademelk
de cadeautjes uitgepakt en na afloop het door onze vader uitgevonden kaartspel gespeeld, waarbij gedroogde bruine bonen het geld vertegenwoordigde , dat we bij onze uitgedeelde kaarten legden om
“Eenmaal-je geld-tweemaal-je geld-driemaal-je geld te spelen”. Toen de TV in huis kwam waren die geweldige familie -spelletjes avonden helaas gauw voorbij. Met weemoed denken we er allemaal aan ter nu er 2 zussen in de USA wonen, 2 nog in NL onze broer in Griekenland en ik in Italie.
Onze herinneringen kan niemand ons afnemen !

In 1952 was ik (toen 8 jaar) voor de eerste keer zwarte Piet. Vader was een zeer geloofwaardige Sinterklaas. Onze pakken werden jaarlijks gehuurd bij de Senaats Costumier Mulder op de Breedstraat in Utrecht. Het kapwerk kwam van kapper van Leeuwen (tevens senaats leverancier, hier werden aankomende studenten tot feut gemaakt) die zijn zaak had op het Oudkerkhof. Het smicken en omkleden gebeurde in de regentenkamer van het oude Burgerweeshuis op de Breedstraat. Vader was op de Breedstraat geboren als zoon van de directeur van drukkerij van Boekhoven. Vandaar de contacten. Als eerste werd uiteraard het Burgerweeshuis vereerd met een bezoek.
De transformatie naar Sint en Piet aan de grote groene bestuurstafel onder de portretten met de wakende ogen van de oude regenten, de ontvangst van Sinterklaas en Zwarte Piet die plechtig plaats mochten nemen bij de grote (echt manshoogte) schouw waar voor die gelegenheid een heus vuur werd gestookt, zijn voor mij onuitwisbare herrineringen aan het mooiste feest dat er voor kinderen bestaat.

Nadat Costumier Mulder ophield met zijn werk, er was geen opvolging, werd de complete (historische) collectie ondergebracht in de stichting Historisch Kostuum Museum, nog later ingelijfd bij het Centraal Museum.

Pas toen realiseerde ik mij dat het Sinterklaas- en zwartepietenpak uit 1952 veel ouder waren. Historisch en echt. het Pietenpak
was een echt pagepak uit het verleden.

Veel later mocht ik zelf de (speciaal gemaakte) kleding van Sint Nicolaas dragen om de Utrechtse Basisschool die zich onderaan de toren van de Nicolaaskerk bevindt jaarlijks met een bezoek te vereren.

Ik ben basisschoolleerkracht. In het begin van mijn carriere stond ik samen met een non op een tweeklassige kleuterschool in Delft.Dat jaar zou ook Sinterklaas onze kleuters een bezoekje brengen en dat werd wel een hele bijzondere Sint, het was een medezuster. Er was een klein personeelskamertje in het gebouw en toen ik tussen de middag de deur( op 5 december) ervan opendeed, kon ik mijn ogen niet geloven… Ik zag de non met heel kort geknipt haar zonder mijter koffie zat te drinken. ” O, sorry!” mompelde ik en ik maakte snel dat ik wegkwam….

Mijn vroegste herinnering aan en het mooiste cadeau van Sinterklaas.

Toen ik een jaar of zes was raakte ik geinteresseerd in de postzegelverzameling van mijn vader. Mooie plaatjes, namen van landen waar ik nog nooit van gehoord had, zo’n verzameling leert je veel. Gevolg dat ik ook een schriftje kreeg waarin gebruikte postzegels werden opgeplakt.
Het moet begin december 1943 zijn geweest toen de post een brief voor mij bracht. Een brief van Sint Nicolaas! Jawel, met een echte Spaanse postzegel op de enveloppe. Sint schreef in de brief dat hij mij een bezoek zou komen brengen met zijn knecht. Dat was een schok weet ik nog wel. Maar het allermooiste was de postzegel op de brief. Een Spaanse zegel! Samen met mijn vader keken we in zijn collectie Spaanse zegels en warempel, vader had die zegel niet!!!!
Sint en Piet kwamen een der avonden na de brief op bezoek. Was ik bang of nerveus? Nee, ik herinner me nog dat ik op zijn knie klom, het cadeautje dat ik kreeg terzijde legde en (volgens het verhaal van mijn moeder) niet te remmen vertelde over de postzegel die ik op de brief van de Sint had gekregen. Dat was het mooiste cadeau! Waar de zegel vandaan kwam begreep ik later pas…..
Ik heb nog lang postzegels verzameld, nu niet meer, maar dat is een ander verhaal

Ik ben op 6 december jarig. Niet leuk, zeker niet als je later hoort dat je eigenlijk al op 14 november geboren had moeten worden. Op de kleuterschool waren we zelfs met z’n drieën op die dag jarig. Ook niet leuk. En als je dan je verjaarscadeautje mee naar school nam om aan de juf (en de klas) te laten zien, was er nauwelijks belangstelling, want er waren altijd kinderen die veel mooiere en grotere cadeaus van Sinterklaas hadden gekregen. En verjaarscadeautjes in Sinterklaaspapier is ook niet echt persoonlijk. Toen dat in ons gezin doordrong is dat dan ook nooit meer gebeurd.
Gelukkig heb ik altijd én een cadeau van Sinterklaas, én de andere morgen een cadeau voor mijn verjaardag gekregen. Alleen toen ik 14 jaar werd kreeg ik één groot “klein” cadeau, een horloge. Want dat was te duur om alleen voor m’n verjaardag te geven. Dat horloge heb ik gedragen tot ik het, een jaar of 10 later, tegelijk met de vuile was in de wasmachine stopte. Daarna stond het voor eeuwig stil.

Onze zoon Rens was 8 jaar en ik vond het tijd worden om te vertellen dat sinterklaas niet bestaat.
Ik vertelde hem dat het een groot geheim is waar hij niet met zijn kleinere broertje over mocht praten. Hij liet de boodschap even bezinken en stelde mij toen de vraag of papa dit geheim al kende!!

In het jaar 1952 was ik onderwijzeres in Sprang- Capelle en was de juf van klas 1. De leerlingen geloofden dus nog in Sinterklaas. Ik liet de leerlingen een paar keer in de sinterklaastijd een wortel, stro en water neerzetten voor het paard, want dat beest moest zo hard werken in de nacht.en dus wel wat extra voer kon gebruiken. Het voer moest de andere morgen wel opgegeten zijn en er moest ook een bedankje van Zwarte Piet op het bord staan. Er zat voor mij dan ook niets anders op dan als het donker was weer naar school te fietsen en het dankjewel van Zwarte Piet op het bord te schrijven en de wortel en het stro op te ruimen. Gelukkig had het gezin waar ik een kamer huurde een geit.

Hallo, ik ben Eveline Jacobs ik ben 11 jaar. Ik heb een zusje, nichtje & neefje die nog in Sinterklaas geloven. Wij vieren Sinterklaas ook altijd bij mijn opa & oma. Sinds ik niet meer geloof mag ik samen met oma het Sinterklaasfeest voorbereiden. Dat is altijd erg leuk om te doen, omdat je toch altijd met de leukste ideeën aan de slag kan gaan. Zo maken wij bijvoorbeeld dit jaar een quiz met leuke Sinterklaas vragen en als je alle eerste letters hebt moet je daar een woord mee vormen je weet dan meteen waar de kadootjes staan. Ook versieren we de kamer, en ook maken we een lekkere snoeptafel met allemaal lekkere snoepjes die met Sinterklaas te maken hebben. Dit jaar probeer ik voor het eerst een paar Sinterklaas liedjes op de piano te spelen. Met z’n allen hebben we zo een geslaagde Sinterklaas zondag.